Jak przygotować się do egzaminu DELF B2 ze słuchania?

To zaskakuje niemal wszystkich, których uczę. W oficjalnym arkuszu pytania ze słuchania są warte od 0,5 do 2,5 punktu każde, więc jedno pytanie może być warte pięć razy więcej niż inne. Punktacja jest wydrukowana tuż obok, a prawie nikt na nią nie patrzy.

Ten schemat łatwo dostrzec, kiedy już go zauważysz. Tanie pytania proszą o jeden fakt. Drogie pytają, do jakiego wniosku dochodzi mówiący albo co dziennikarz naprawdę myśli. Jeśli zostały ci dwie minuty i dwa otwarte pytania, poświęć je na to o opinii.

Weźmy pytanie z oficjalnego arkusza. Dotyczy dziennego rytmu zawodowych sportowców. Nagranie nazywa ich „de gros dormeurs”, którzy potrzebują więcej niż dziewięciu godzin snu. Poprawna odpowiedź to „ils dorment beaucoup”, czyli ta sama myśl wyrażona prostszymi słowami, a nie dosłowna fraza z nagrania.

Błędna odpowiedź, „ils se lèvent très tôt”, wykorzystuje słowa, które naprawdę słyszysz kilka sekund wcześniej, powiązane z „non pas forcément”. To jedno pytanie jest warte 2 punkty. To rozpoznanie znajomego słowa właśnie ich zawodzi, więc odpowiadaj na podstawie znaczenia, a znajomą frazę traktuj jako ostrzeżenie.

Kolejne pytanie w tym arkuszu dotyczy tego, jak najstarsi pracownicy reagują na nowy system biurowy. Jedna z odpowiedzi mówi, że dostosowują się, mimo że im się to nie podoba, co rzeczywiście zgadza się z tym, co słychać w nagraniu. Problem w tym, że nagranie mówi to o młodych pracownikach. Prawidłowa odpowiedź to ta o obawach o przyszłość.

Dlatego kiedy pytanie wymienia jakąś grupę, zapamiętaj dokładnie, o kogo chodzi, a jeśli to pomaga, zapisz sobie nazwę. Połowa pułapek w tym egzaminie to prawdziwe zdania przypisane do niewłaściwej osoby.

Pytania podążają za nagraniem od początku do końca i to twoja siatka bezpieczeństwa. Jeśli wciąż szukasz odpowiedzi na pytanie 4, a słyszysz już odpowiedź na pytanie 5, to znaczy, że to pytanie ci umknęło. Odpuść je i idź dalej, bo zatrzymywanie się kosztuje cię też kolejną odpowiedź.

Dwa długie programy są odtwarzane dwa razy, więc szczegół, który przeoczysz za pierwszym razem, nie jest stracony. Trzy krótkie nagrania na końcu są odtwarzane raz. To 7 punktów bez drugiej szansy, a pojawiają się pod koniec, gdy zmęczenie już daje się we znaki.

Każde krótkie nagranie ma tylko dwa pytania. Przeczytaj je w przerwie, zdecyduj, czego słuchasz, i odpowiedz, dopóki masz to świeżo w pamięci. Nie ma do czego wracać.

Na poziomie B2 to słowa łączące niosą sens, inne niż te potrzebne na B1. Trenuj słuch na tych, które zapowiadają zwrot: „certes”, po którym pojawia się „mais” (najpierw przyznanie racji, a potem jej obalenie), a także „or”, „en revanche”, „cependant” i „en réalité”.

Kiedy pada jedno z tych słów, mówiący, który dotąd się zgadzał, zaraz zaoponuje. To właśnie w tym zwrocie zwykle kryje się to droższe pytanie.

Oficjalnych przykładowych arkuszy jest tylko kilka, więc nie zużyj ich wszystkich w pierwszym tygodniu. Buduj słuch na prawdziwym francuskim radiu i reportażach, a arkusza użyj, żeby sprawdzić, na jakim jesteś poziomie. Oto schemat, który dobrze się sprawdza:

Nikt nie da ci transkrypcji na egzaminie, więc to ma być ostatni krok, a nigdy pierwszy.