Dlaczego holenderski wymaga “ik” w zdaniu “ik hou van jou”?

W przeciwieństwie do hiszpańskiego czy włoskiego, holenderski nie jest językiem pro-drop: nie można pominąć zaimka podmiotu. Forma “Hou van jou” sama w sobie jest gramatycznie niekompletna; holenderski wymaga ik. Języki romańskie pozwalają końcówkom czasownika wskazywać osobę, ale holenderska koniugacja nakłada się na siebie zbyt mocno (ik hou, jij houdt, hij houdt – trzy formy dla sześciu osób), by bezpiecznie pominąć zaimię. Pominięcie ik w deklaracji miłości tworzy fragment gramatyczny, a wręcz dwuznaczny. Holenderscy partnerzy odbierają to jako unikanie, a nie romantyzm.

W tym schemacie kanału Quinn en Aaron facet mówi “Hou van jou” wychodząc. Przyjaciółka go zatrzymuje: “Ik is een persoonlijk voornaamwoord. Hou van jou is dus niet genoeg, hè?”