Co znaczy „piesek” w polskim?

Pies to pies, a piesek to „piesek” – w polskim końcówka -ek wyraża ciepło, a nie rozmiar. Dorosły labrador wciąż jest mój piesek, jeśli go kochasz. Przydomki są wszędzie w potocznym polskim: łagodzą prośby, dodają słodyczy jedzeniu i zamieniają każde zwierzę w członka rodziny. Gdy właścicielka mówi mój jedyny kochany piesek – „mój jedyny ukochany piesek” – to końcówka robi całą robotę emocjonalną.

Polski potrafi nakładać czułość warstwami: pies → piesek → pieseczek, każdy krok cieplejszy. Nawet imię psa podąża za tym wzorem – zwie się Leoś, forma przydomkowa z czułą końcówką -ś, a tytuł filmu stawia je w dopełniaczu: kupimy Leosiowi pieska – „kupimy Leosiowi pieska”. Imena, psy, kawa (kawka), zupa (zupka) – w Polsce nic nie ucieka przed przydomkami.