Dlaczego Polacy zamieniają obce imiona jak „Simona” na „Simonka”?

Przedstawiając się, Sycylianka podaje trzy wersje swojego imienia: „Jestem Simona, albo Simo, albo Simonka po polsku” — Simona, albo Simo, albo „Simonka” po polsku. To ostatnie nie jest tłumaczeniem; to po prostu polski mechanizm, który działa na każde imię, obce i rodzimie, dodając czułe końcówkę „-ka” tak samo, jak „Anna” staje się „Anka”, a „Kasia” — „Kasiunia”.

Warto to wiedzieć przed pierwszą prezentacją po polsku: znajomi sami od siebie stworzą Ci zdrobnienie w ten sposób, niezależnie od pochodzenia imienia — to gest ciepła, a nie drwin, a opór jest w zasadzie bezzwłoczny.