Waarom betekent „plus” in het Frans zowel „meer” als „niet meer”?

In de spraak laat men het ne van een ontkenning meestal vallen, zodat il n’en veut plus klinkt als il en veut plus — op papier identiek aan de zin die „hij wil meer” betekent. In deze exacte constructie bepaalt de eind-s wat je hoort: [plys], met een hoorbare s, is „hij wil meer”; [ply], met een stille s, is „hij wil geen meer.”

Die [plys]/[ply]-splitsing is specifiek voor deze constructie — elders kan plus in de zin van „meer” zelf de s verliezen, vooral voor een medeklinker in vergelijkingen (plus petit is meestal [ply pəti]), en voor een klinker koppelt het als [plyz] (plus intéressant). Omdat het contrast in een lawaaierige omgeving makkelijk over het hoofd wordt gezien, bouwen sprekers de zin vaak om — il n’en veut plus du tout aan de ene kant, il en veut encore aan de andere. De clip toont een familie die zich bakkevecht om precies deze zin en een quiche.