Wolna mowa: hebrajski

Wolny hebrajski to miejsce, gdzie w końcu pojawiają się samogłoski. Pisany hebrajski najczęściej je pomija, więc mowa jest pierwszym miejscem, w którym słyszysz pełne słowo: katav (napisał), kotev (pisze), katuv (napisane) mają wspólny rdzeń כ-ת-ב, a wolne tempo pozwala uchu usłyszeć je jako warianty tego samego szkieletu. Bajki na dobranoc dla dzieci, piosenki o kolorach i proste filmy o śniadaniu trzymają się słownictwa znanego z klasy, a mówiący wydłużają każdą sylabę na tyle, by ucho zdążyło uchwycić wzorzec spółgłoskowy, zanim samogłoska zmieni go w inne słowo. Wybierz jedną historię, posłuchaj raz, skupiając się na spółgłoskach rdzenia, a potem jeszcze raz, tym razem na wzorcu samogłoskowym, który zmienia go w czas gramatyczny albo rzeczownik.