Co znaczy „lukier” w polskim?

Lukier to polewa lub glazurka – w polskiej kuchni zazwyczaj po prostu sok z cytryny ubity z cukrem pudrem, aż będzie na tyle gęsty, by nie spływał z ciasta. Czasownik to lukrować – „polewać lukrem”, a on ma drugie życie: lukrować rzeczywistość to ładnie upiększać prawdę, a lukrowany opisuje cokolwiek, co wygląda na słodsze, niż jest naprawdę. Tak więc polska kucharka i polski krytyk używają tego samego słowa.

W klipie jest praktyczny polski: sok z cytryny i cukier puder, za rzadki kontra dość gęsty, i powód głębokiej warstwy – żeby ciasto nie wysychało. Ciasto to babka, wysoki piernik świąteczny w kształcie pierścienia, którego nazwa dosłownie znaczy „babcia”. Samo słowo ma pochodzenie warta kawału: według Narodowego Centrum Kultury lukier to zbitka likieru (alkoholu, w którym maczano ciasta), lakieru (ten „lakierowy” blask polewy) i cukru.