Dlaczego włoski pomija rodzajnik w mio zio?

Włoski z reguły wstawia rodzajnik przed zaimkiem dzierżawczym — la mia macchina to dosłownie „moje auto” (z rodzajnikiem). Wystarczy jednak wymienić jednego bliskiego krewnego w liczbie pojedynczej, a ten mały rodzajnik znika: mio zio (mój wujek), mia mamma, mio fratello. Wyjątek jest wąski: przejdź do liczby mnogiej albo użyj słowa zbiorczego, jak famiglia, i rodzajnik wraca: i miei zii, la mia famiglia. Mówiąc krótko: rodzajnik pada tylko przy pojedynczym krewnym.

W klipie Clara przedstawia swoje drzewo genealogiczne i mówi „Lui è mio zio” — „To mój wujek”, bez żadnego rodzajnika. Ten sam schemat powtarza się w całym drzewie: mia zia (ciotka), mio cugino / mia cugina (kuzyn/kuzynka), mio nonno / mia nonna (dziadek/babcia). Zwróć jednak uwagę na przejście: Clara zaczyna od „la mia famiglia” — słowo zbiorcze, więc rodzajnik zostaje — a gubi go w chwili, gdy wskazuje na jedną osobę. Zio pochodzi od późnołacińskiego thius, zapożyczonego z greckiego theîos, oznaczającego wuja.