Co oznacza „dju” w flamandzkim holenderskim?

dju to dźwięk, który ucieka, gdy coś idzie nie tak już po raz kolejny – krótkie, ostre flamandzkie wykrzyknienie złości, bliskie angielskiemu „ugh!” lub przyszeptanemu „damn it”. Pochodzi z dialektu brabańskiego, mówionego zarówno w Belgii, jak i na południu Holandii, i wywodzi się z francuskiego przekleństwa nom de Dieu („imię Boga”) – zużytego przez pokolenia aż do jednego grubego sylabu.

W tym klipie matka, goniąc pranie zsuwane deszczem z linki, podczas gdy Kenji ją ignoruje, w końcu pęka z „Dju, stop dit!” – wykrzyknienie trafia w punkt krytyczny. Jest na tyle łagodne, by służyć do codziennej frustracji, ale wciąż ma religijne korzenie, więc może brzmieć jak prawdziwe, choć miękkie, przekleństwo – zależy, kto słucha. To jeden schodek na całej drabinie flamandzkich przekleństw, od przyszeptanego dju po znacznie mocniejsze godverdomme.