Dlaczego w „je suis professeur” nie ma „un”?

W angielskim przed nazwą zawodu stoi artykuł: „I am a doctor”. Francuski pomija go po être: je suis docteur, je suis professeur, elle est médecin. Tak samo jest z devenir — il devient avocat. Artykuł wraca od razu, jak tylko zmienisz na c’est (c’est un professeur) lub dodasz przymiotnik (je suis un bon professeur).

Zasada dotyczy nazwy zawodu bez żadnych dodatków, dlatego przetrwała w tylu codziennych przedstawieniach. Którą formę użyć dla kobiety to osobna, nowsza kwestia: professeure, autrice, ingénieure i cheffe dawno są standardem w Quebecu, a Akademia Francuska zaakceptowała feminizowanie nazw zawodów w 2019 r., więc we Francji dzisiaj słyszy się i starszą formę męską, i tę żeńską.