Dlaczego Francuzi używają „avoir”, żeby powiedzieć, ile mają lat?

Po francusku nie jest się w swoim wieku — ma się go. Wiek wyraża się przez avoir, nigdy przez être: j’ai 30 ans to dosłownie „mam 30 lat”. Pomiń ans, a „j’ai trente” będzie znaczyć po prostu „mam trzydzieście” — słowo oznaczające „lata” jest obowiązkowe. Wniosek: za każdym razem, gdy po angielsku padłoby „I am” z liczbą lat, po francusku pada „I have”.

Pełny wzór odmienia avoir przez osoby: tu as 20 ans, il a 25 ans, quel âge as-tu ? — j’ai 30 ans. Pułapka jest na tyle realna, że klip ostrzega: nawet średniozaawansowani uczniowie wciąż mówią je suis 30 ans, kopiując angielskie „I am”. Zauważ kontrast w zaczepnej odpowiedzi Tu es vieux („jesteś stary”): tu użycie être jest poprawne, bo vieux to przymiotnik, a nie liczba lat. Zasada jest precyzyjna — avoir dla samego wieku, être tylko do jego opisywania.