Co znaczy „crosticina” po włosku?

Crosta to skórka lub korza. Dodaj zaimkową końcówkę -ina i otrzymasz crosticina: cienką, złocistą „przepyszną skórkę” — chrupiącą warstwę powstałą podczas smażenia. Sufiks nie tylko pomniejsza słowo, ale nadaje mu apetyczny, ciepły wydźwięk, taki, jaki kucharz używa, mówiąc o najlepszym kawałku. To ten sam mechanizm, który zamienia zwykłe crosta w coś, czego się pragnie, a nie tylko opisuje.

Tutaj gyoza muszą wrócić na patelnię per far sì che si formi questa crosticina — „żeby ta przepyszna skórka się uformowała” — a potem łatwo odchodzą od dna. Włoska kuchnia masowo sięga po te ciepłe zaimki: tazzina (mała filiżanka do espresso), frollino (małe ciastko kruche), spaghettini (cienkie spaghetti). Końcówka -ina / -ino to jedno z najproduktywniejszych narzędzi tworzenia słów we włoskim, a w kuchni niemal zawsze sygnalizuje „małe i urocze”.