Co znaczy „łapka” w polskim gadaniu do zwierząt?

Rozmawiając ze swoimi kotami, właścicielka nigdy nie mówi „łapa” — zawsze „łapka” (np. „daj drugą łapkę”), obok „rączka” dla tej samej łapy traktowanej jak małe ręce, i „nosek” dla nosa. Polskie końcówki zdrabniające, takie jak „-ka” i „-ek”, nie służą tylko do rozmowy z dziećmi; to domyślny rejestr dla wszystkiego, co małe, urocze lub co chcemy namawiać do posłuszeństwa.

Ta sama końcówka zamienia „pies” w „piesek”, a „kot” w „kotek” — ten wzorzec spotkasz non stop w gadaniu do zwierząt, niemowląt i o jedzeniu, a nawet się kumuluje: naprawdę miniaturowa łapka może stać się „łapeczką”.