Co oznacza „languorino” w włoskim?

Languore to słabe, puste uczucie, w tym to puste w brzuchu. Zmniejszamy je do languorino i staje się czułe i konkretne: to poranne drętwienie, które nie jest prawdziwym głodem, ale zdecydowanie chce przekąski. Fraza, którą warto zapamiętać, to mi è venuto un languorino — „zrobił mi się mały głód”, standardowy, w pełni społecznie akceptowalny włoski powód na zjedzenie czegoś między posiłkami.

To -ino robi robotę: sprawia, że głód staje się mały i wybaczalny, tak jak un caffettino czy un’oretta łagodzą to, co następuje po nich. W tym neapolitańskim spacerze po jedzeniu ulicznym languorino przychodzi w połowie poranka i jest zaspokajany pizza a portafoglio — pizzą złożoną na cztery jak portfel, którą Neapolitańczycy od dawna nazywają też a libretto, czyli „jak mała książeczka”, bo je się ją, przelewając skręty.