Dlaczego niemieckie „Zeugnis” (świadectwo) pochodzi od słowa oznaczającego „zeznawać”?

W dniu rozdawania świadectw rodzina Mii nazywa je po prostu ihr Zeugnis. Słowo to pochodzi od zeugen – dawnego czasownika znaczącego pierwotnie „wyprodukować” lub „wywołać” – który w ciągu wieków rozdzielił się na dwa zupełnie różne znaczenia: zeugen jako „zeznawać” (składać zeznania w sądzie) oraz zeugen jako „połodzić/zapłodnić” dziecko. Zeugnis to więc dosłownie oficjalne zeznanie nauczyciela o uczniu.

Ten sam korzeń występuje w bezeugen („potwierdzać, składać zeznania”) oraz Zeuge („świadek”, np. w sądzie). Gdy mama Mii żartobliwie mówi, że nerwowo czeka na „unser” Zeugnis (nasze świadectwo, a nie tylko Mii), odwołuje się do idei zakodowanej w tym słowie: świadectwo to zeznanie, jakie szkoła składa o dziecku – dobre lub złe, wspólne dla całej rodziny.