Dlaczego w włoskim litera H jest niema?

Włoska litera H nie ma własnego dźwięku — nigdy jej nie usłyszysz. Nie jest jednak bezużyteczna. Służy do rozróżniania wyrazów, które brzmią tak samo: ho, hai, ha, hanno (formy czasownika „mieć”) od o, ai, a, anno. Pojawia się też między c lub g a literami e lub i, by te twarde konsonanty pozostały twarde: che czyta się jak „ke”, a ghi jak „gi”.

Dwoje prowadzących przechodzi przez alfabet i zatrzymuje się przy tej literze: „Non si pronuncia la h” — H się nie wymawia. Niema H pochodzi z łaciny, gdzie stopniowo przestano ją wypowiadać; włoski zachował pisemną literę głównie, by oznaczyć kilka wyrazów i pełnić funkcję ortograficzną. Porównaj ho („mam”) z o („lub”), czy ha („on/ona ma”) z a („do, w”) — ten sam dźwięk, inna rola. Triki z utwardzaniem są wszędzie: to H sprawia, że che/chi oraz ghe/ghi brzmią twarde. Więc litera, której nigdy nie usłyszysz, wciąż zmienia to, jak brzmią inne.